CAPVT 22.
De vita, et nomine Mahometi.
Promisi in superioribus aliquid narrare de vita Mahometi legislatoris Sarracenorum, prout vidi in scriptis, vel audiui in partibus illis. Itaque Macho, siue Machon, vtrum in secunda syllaba scribatur N, litera, vel non idem refert: et si tertia syllaba addatur, et dicatur Machomet, vel etiam quarta, Machometus, nihil differt, quòd semper idem nomen representat. Ipsi tamen illum sæpiùs nominant Machon. Putatur autem istum Mahomet habuisse generationis ortum de Ismael Abrahæ filio naturali de concubina Agar, vnde et vsque hodie quidam Sarracenorum dicuntur Ismaelitæ, alij Agarení: sed et quidam Moabitæ, et Ammonitæ, à duobus Loth filijs Moab et Amon, genitis per incestum de proprijs filiabus.
[Sidenote: Tempus Natiuitatis Mahometi.] Hic verò Machon, circa annum incarnationis Domini sexcentissimum natus, in Arabia pauper erat gratis pascens camelos, et interdum sequens Mercatores in Aegyptum fordellos illorum proprio collo deferens pro mercede. Et quoniam tunc temporis tota Aegyptus erat Christianæ fidei, didicit aliquid de fide nostra, quod diuertere solebat ad cellulam Heremitæ commorantis in deserto. [Sidenote: Fabulæ Saracenorum.] Et quodammodo fabulantur Sarraceni, quod illo quandoque ingrediente cellulam, cellulæ ostium mutatum in ianuam valdè patentem, velut ante palatium, et gloriantur hoc primum miraculum. Qui ex tunc conquerendo sibi pecunias, et discendo seculi actus diues est effectus, et prudens ab omnibus reputatus, in tantum, vt postmodum in terræ gubernatorem Corrozæn, (quæ est vna prouinciarum regni Arabiæ) assumeretur, ac de inde defuncto principe Codige per coniugium illius relictæ in eiusdem prouinciæ principem eleuaretur. Erat autem satis formosus, et valens, et vltra modum in verbis et factis maturus, et principalis, et satis diligebatur à suis, magis tamen metuebatur, et erat epilepticus, nemine tamen sciente. Sed tandem ab vxore comperto contristabatur, se tali morbido nuptam, qui versutus fefellit, et consolabatur moestam figmento mendacij excogitati, dicens sanctum Dei Archangelum Gabrielem ad colloquendum et inspirandum sibi, quædam arcana et diuina interdum venire, et pro virtute aut claritate veniente se subito cadere et iacere ad intendendum inspirationem.
[Sidenote: Incrementum authoritatis Mahometi.] Post hoc autem, mortuo etiam Rege Arabiæ, tanta egit per simulationem sanctitatis, per donorum effusionem, et copiam promissionum, quod electus est et assumptus, in totias Arabiæ Regem.
[Sidenote: Tempus promulgationis Alcharani.] Confirmato igitur Mahometo in regnationis suæ maiestate suprema, transactis à conceptione Domini nostri Iesu Christi annis solaribus 612. in die Iouis feria quinta Hebdomadæ promulgauit præfatum detestandæ legis suæ librum, plenum perfidiæ et erroris, et à subditis tempore vitæ suæ seruari coegit, qui et vsque hodie in tanto æuo, et tot populis non sine iusto Dei iudicio colitur et seruatur, quamuis miserabile, et miserandum videtur, quod tot animæ in illo perduntur. Erat quoque tempore regni eius et alius Heremita in deserto Arabiæ, quem etiam quasi pro deuotione frequentare solebat, ducens secum aliquos de principibus et famlia. Super quo plures eorum attediati tractabant occidere Heremitan. [Sidenote: Occasio vina, interdicendi Sarracenis.] Accedit tandem vna noctium, vt rex Heremitam et seipsum inebriaret, et inter loquendum ambo consopiti dormirent. Et ecce habita occasione comites gladio de latere Regis clam extracto Heremitam interfecerunt, iterum clam condentes cruentum gladium in vagina: ac ille euigilans virum videns occisum, magno furore succensus imposuit familiæ factum, volens omnes per iustitiam condemnari ad mortem. Cumque coram iudicibus et sapientibus ageretur, hi omnes pari concordia, simili voce, et vno ore testabantur tam diuisim quam coniunctim, Regem in ebrietate sua hominem occidisse, quamuis fortassis esset facti oblitus. Et in plenariam rei probationem, dixerunt ipsum reposuisse mucronem in loculo nudum intersum, sed calido cruore madentem. Quo ita inuento, ac tantis rex obrutus testificationibus nimiùm erubuit, plenè obmutuit, et confusus recessit. Et ob hoc omnibus diebus suis vina bibere renunciauit: et in lege sua à cunctis bibi vetuit, ac vniuersis bibentibus, colentibus, et vendentibus maledixit. Cuius maledictio couertatur in caput eius, et in verticem ipsius iniquitas eius descendat, cum de vino scriptum constet, quòd Deum et homines lætificet. [Sidenote: Potus Sarracenorum.] Igitur de eo Sarraceni in sua superstitione deuoti vinum non bibunt, quanquam plures eorum quòd timent in publico non verentur in secreto.
Est autem communis potus eorum dulcis, delectabilis, et nutritiuus de
Casaniel confectus, de qua et Saccarum fieri solet.
[Sidenote: Alias Mecca.] Mahometus iste post mortem suam pessimam (mors enim peccatorum pessima) conditus fuit honorificè in capsa, ditissimo auro, et argento, et saxis perornata in vna ciuitate regni sui Arabiæ, vbi et pro sancto, et vero Dei nuncio incepit deuotè coli à suis per annos ducentos sexaginta, atque ex tunc circa annum Domini nongentissimum cum veneratione multa cadauer eius translatum est, in digniorem ciuitatem dictam Merchuel Iachrib, vbi iam longe lateque pro maximo sanctorum, à cordibus à diabolica fraude deceptis colitur, requiritur et adoratur.
[Sidenote: Oregus a Templarijs proditus.] In ipsius translatione ipsa ciuitas restaurabatur, et firmabatur multò honorificentiùs, et fortiùs destructione sua, quæ per Carolum magnum Regem Franciæ antea fuit plenè annihilata, dum Ogerus dux Danorum præfatus in ea tenebatur captiuus, quem Templarij ad filios Brehir Regis Sarracenorum cum traditione vendiderant, eò quòd ipse Ogerus dictum Brehir in proelio occiderat, iuxta Lugdunum Franciæ ciuitatem. Et si quando nationis alterius quis ad legem conuertitur Sarracenorum, dum a flamine eorum recipiendus est, dicit et facit eum Dei nuncium, et repetit sic: Lællech ella alla Mahomet zoyzel alla heth: quod valet tantum: Non est Deus nisi vnus, et Mahomet fuit eius nuncius.