ΕΙΣ ΚΟΣΣΥΦΟΝ.
Αντι τεου μελεος, φιλε Κοσσυφε, ποικιλοτραυλου
Ισθ’ εν εμῳ κηπῳ, παντοσε καρποφαγος.
Ατρεμας εσθε, ξεινε, τα μεν κομαρα δροσοεντα,
Και συκους θερινους, πορφυρεοντε βοτρυν.
Αλλα ποθεις ταχ’ εκεινα τα μηλα (φερ’, ως καλον οζει)
Και ταδε σαυτῳ εχοις, σφηκας απωσαμενος.
Των δ’ αυ των κερασων περιφειδεο, πειναλεος περ,
Τηρησας γαρ εχω Φυλλιδι δωρα ταδε.
Ει δ’ αρα τωνδε φαγης, τοδε δεινοτατον σοι απειλω,
(Οιδα γαρ εν δαφναις τεκνα σα κευθομενα)
Ταυτα γε παντ’ αφελων, καλιης αμα, Φυλλιδι δωσω,
Αντ’ εδανων καρπων δωμα νεοσσοκομον.
Αλλα συγ’, ω δυστηνε, κινυρομενος περι παιδων,
Φωνησεις τι κυκνων ἡδιον οιχομενων.
INSCRIPTIO IN HORTO AUCTORIS
APUD ALTON IN COM. WILT.
M. S.
GULIELMI CROWE,
SIGNIF. LEG. IV.
QUI CECIDIT IN ACIE,
8 DIE JAN. A.D. 1815. ÆT. S. 21.
Hanc Ego quam felix annis melioribus Ulmum
Ipse manu sevi, Tibi, dilectissime Fili,
Consecro in æternum, Gulielme; vocabitur Arbos
Hæc Tua, servabitque Tuum per sæcula nomen.
Te, generose Puer, nil muneris hujus egentem,
Te, jam perfunctum belli vitæque labore,
Respexit Deus, et cælestibus intulit oris.
Me tamen afflictum, me consolabitur ægrum,
Hoc Tibi quod solvo, quamquam leve, pignus amoris.
Quinetiam assidue hic veniam, lentæque senectæ
De Te, dulce Caput, meditando, tempora ducam:
Sæpe Tuam recolens formam, moresque decentes,
Dictaque, tum sancto et sapienti corde profecta,
Tum festiva quidem, et vario condita lepore.
Id mihi nunc solamen erit dum vita manebit.
Tu vero, quicunque olim successeris Hæres
Sedibus his, oro, mœsti reverere Parentis;
Nec tu sperne preces quas hac super Arbore fundo.
Sit tibi non invisa, sit inviolata securi,
Et, quantum Natura sinet, crescat, monumentum
Egregii Juvenis, qui sævo est Marte peremptus,
Fortiter ob patriam pugnando: sic Tibi constans
Sit fortuna domus, sit nulli obnoxia damno;
Nec videas unquam jucundi funera Nati.