STASIMON 2

CHÓR

Nigdy nie myśli mój duch

Przeciw Zeusowej wykraczać potędze.

Zawsze też godne stado byków spędzę,

Gdzie fal Okeanowych wieczny bije ruch,

Aby je bogom na ofiarę wieść.

Nie jest ci u mnie w pogardzie ich cześć,

A tylko jedno pragnę zachować w pamięci:

ANTYSTROFA 1

Błogosławiony jest człek,

Który żywota długiego koleją

Kroczy z krzepiącą przy boku nadzieją!

Rozkoszna już go radość nie puści po wiek.

Lecz, Prometeju, mną szarpie dziś ból,

Że zlekceważon przez cię jest nasz król,

Że w tobie się li miłość ku śmiertelnym święci¹⁰⁰!

STROFA 2

Jakiż bezpłodny to szał

Twa miłość, druhu mój,

Chcąca uszczęścić ziemię!

Powiedz, czy może strasznych cierpień zwał,

Ciężki brzemienny znój,

Zdjąć z ramion twych

To nikłe, ślepe, jednodniowe plemię,

Do mar podobne mdłych?

Przecież to prawda, że, co Bóg uchwali,

Tego już żaden ludzki zamysł nie obali.

ANTYSTROFA 2

Po twojej doli to wiem,

O Prometeju! Ach!

Po twej haniebnej kaźni!

Inne dziś pieśni dźwięczą w uchu mem,

Nie te — skąpane w łzach,

Ale ów wtór,

Który do ślubnej śpiewałam ci łaźni,

Gdyś jedną z nadobnych cór

Okeanowych, siostrę Hezyjonę¹⁰¹,

Bogatym ją zdobywszy wianem, brał za żonę.