SCENA V

Wacław, Justysia.

Justysia wbiega wziąć robótki pani.

WACŁAW

Dobrze, żeś przyszła, Justysiu kochana,

Dybię²⁶ na chwilkę od samego rana,

Którą by można przepędzić ze sobą.

Chciałbym cię widzieć i pomówić z tobą,

A mam mówić tyle.

Ech, gdybyś pan chciał, to nie tylko chwilę,

Znalazłbyś pewnie i całą godzinę.

Jakże mnie możesz przypisywać winę?

Wszak wiesz, że proszę, błagam czy się srożę,

Nic mojej żony stąd ruszyć nie może;

W domu siedzi całe życie,

I chcąc cię kochać, muszę kochać skrycie.

Ale gdy jutro pójdzie do kościoła...

Już, już rozumiem, puść pan, pani woła.

Tak ci się zdaje.

Nadejdzie, dla Boga!

Nie zapominaj o mnie, lubciu droga;

Staraj się wszystkich od siebie wyprawić,

Tak będziem mogli z sobą godzinkę zabawić.

Pamiętaj o mnie, bo ja w każdej dobie²⁷

Lubię pamiętać o tobie.

Patrz, pierścionek dla ciebie od dawna już noszę;

Chciej go przyjąć, bardzo proszę,

Niech go twoja rączka zdobi.

Justysia się kłania

Tak mi dziękujesz?

z kokieterią

A jakże dziękować?

Jak, Justysiu? Pocałować.

Chce ją całować.

nastawiając się

Proszę pana, co pan robi.

Elwira wchodzi, Justysia odtrąca Wacława, który stał tyłem do Elwiry.