SCENA DZIESIĄTA

Dyndalski, Rejent

Rejent wchodzi, oglądając się na wszystkie strony.

REJENT

kładąc rękę na ramieniu Dyndalskiego, który go nie widział

Dobry wieczór, panie bracie.

Cóż to, dżumę w zamku macie?

Żywej duszy. — Nie ma komu

Odpowiedzieć, pan czy w domu.

Jest, do usług.

Rzecz ciekawa.

Cześnik wyzwał mnie na rękę²²⁶:

Acz nie moja to zabawa,

Rzekłem jednak: wola nieba,

Z nią się zawsze zgadzać trzeba.

I wyszedłem, i czekałem,

Tak, czekałem nadaremnie.

Może wróżył zbyt zuchwale,

Że mu Rejent nie dotrzyma?

Ale Rejent był na dziale²²⁷,

Zucha tylko jeszcze nié ma.

Ej, łaskawy mój Rejencie,

Nie wyzywaj go na cięcie,

Bo jak machnie po pętlicach²²⁸,

Zdywiduje²²⁹ jak Bóg Bogiem.

Wiwat! wiwat! Państwo młodzi!

Któż wesele tu obchodzi?

Rejentowicz.

jak oparzony

Być nie może!

za sceną

Hej, Dyndalski! tam do czarta!

Okulbaczyć²³⁰ mi dzianeta²³¹!

wychodząc

Już kaducznie przeszła czwarta.