SCENA PIERWSZA

Cześnik, Dyndalski

Przy podniesieniu kurtyny Dyndalski stoi przy siedzącym Cześniku, trzymając dwie karabele, trzecią Cześnik ogląda podczas pierwszych wierszy. W głębi Śmigalski i Perełka.

CZEŚNIK

trzymając karabelę

No, Śmigalski! Czas przyspiesza,

Dalej, dalej na deresza¹⁶²:

Inwitacją¹⁶³ nieś piorunem

I spełń gładko me rozkazy. —

Powtórz wszystkim po trzy razy,

Że na jutro, ja, pan młody,

Na weselne proszę gody.

Rozumiesz? No! Ruszaj z Bogiem. —

Śmigalski odchodzi. Po krótkim milczeniu.

Hej, Perełka! waść mi jutro

Nie zaglądaj do blaszanki,

Bobym waści przypiekł grzanki¹⁶⁴,

Jutro sztukę pokaż światu:

Nie żałować, mocium panie,

Cynamonu i muszkatu¹⁶⁵,

I wszelkiego aromatu¹⁶⁶,

Aby było, jak należy.

Masz do ryby szafran¹⁶⁷ świeży

I bakalii¹⁶⁸ po dostatku —

Niechże będzie dobrze, bratku.

PEREŁKA

Jakaż cyfra¹⁶⁹, jaśnie panie,

Na pośrodku stołu stanie?

CZEŚNIK

M.H. — M.H. — Maciej, Hanna.

W górze serca, w dole Vivat¹⁷⁰,

A z konceptem¹⁷¹ wszystko wszędzie.

PEREŁKA

Jaśnie panie, dobrze będzie.

na znak odchodzi

CZEŚNIK

po krótkim milczeniu, oglądając karabelę

Długo Papkin coś nie wraca.

Rejent siedzi jak lis w jamie,

Skąd wykurzyć — ciężka praca;

Lecz wyciągnie moje ramię,

Jeśli jakie, mocium panie,

Korowody¹⁷² robić zechce.

DYNDALSKI

Ba! — bo kto bądź nieuroku¹⁷³

Z jaśnie panem w szranki stanie,

Tego wcześnie coś w nos łechce.

CZEŚNIK

oddając jedną, a biorąc drugą karabelę

A łechtliwej diable skóry

Ci z palestry¹⁷⁴ ichmościowie;

Nie dotrzyma żaden kroku,

Chociaż wyjdzie czasem który.

DYNDALSKI

Ba!

CZEŚNIK

dobywając szabli

He, he, he, Pani Barska¹⁷⁵!

Pod Słonimem, Podhajcami,

Berdyczowem, Łomazami¹⁷⁶

Dobrze mi się wysłużyła.

Inna też to sprawa była!

Młódź, acz dzielna, w boju dziarska,

Prym¹⁷⁷ dawała starszym w radzie,

Tak jak w poczet Bóg nas kładzie.

Ale teraz to się staje,

Że od kury mędrsze jaje.

po krótkim milczeniu

Tęga głownia¹⁷⁸, mocium panie —

Lecz demeszkę¹⁷⁹ przecie wolę.

odmieniwszy szabli

Ej, to śmiga! — jakby wrosła —

Niejednego ona posła

Wykrzesała z kandydata¹⁸⁰;

Niejednemu pro memoria¹⁸¹

Gdzieś przy uchu napisała:

machając

«Jak się wznosi, ledwie błyśnie —

Oddaj się Bogu, jak świśnie!»