SCENA TRZECIA

Papkin, później Dyndalski.

PAPKIN

po długim milczeniu krzywi się, potem macając się po brzuchu

Tu coś boli. — Oj! aj! piecze —

Ach, to wino! takie męty!

O zbrodniarzu! O przeklęty!

Taką piękną niszczysz różę!

Dyndalski wychodzi z drzwi lewych.

Ach, Dyndalsiu, cny człowiecze!

Ach, powiedzcie, czy być może?

Co, czy może?

Że ta żmija,

Ten w Rejenta czart wcielony,

Dziś trucizną mnie zabija?

Ej, gdzie znowu!

Nie wierzycie?

Kto by się tam i łakomił

Na waszmości nędzne życie!

Nic nie będzie zatem złego?

Ej, nie.

Cześnik mówił przecie...

Ha, to znowu co innego.

Jaśnie panu wszystko w świecie

Tak jest znane, jakby komu,

Mój paniczu, w własnym domu.

Otruł! — proszę! — co za psota!

Jakaż wasza teraz rada?

Robić, począć co wypada?

Ha!

zażywa

Po księdza posłać trzeba —

wychodząc w drzwi środkowe

Proszę, proszę, to niecnota!