SCENA I

Pałac. Ubu, Ubica.

UBU

Na moją zieloną świeczkę, jestem oto królem w tym kraju, już nabawiłem się niestrawności i mają mi przynieść mój wielki hełm.

Z czego on jest, Ubu? Bo można być królem, ale trzeba być oszczędnym.

Samiczko moja, jest z baraniej skóry, z zapinką i sznurkiem ze skóry psa.

To jest piękne, ale jeszcze piękniej jest być królami.

Tak, miałaś rację, Ubico.

Winni jesteśmy wielką wdzięczność księciu Litwy.

Komu takiemu?

No, rotmistrzowi Bardiorowi.

Proszę cię, Ubico, nie mów mi o tym bawole. Teraz, kiedy go już nie potrzebuję, może się obejść smakiem; nie zobaczy swego księstwa.

Źle robisz, Ubu, on się obróci przeciw tobie.

Och, smutna dola tego patałacha, tyle o niego dbam, co o Byczysława.

Ha! ha! Czy ty myślisz, żeś już skończył z Byczysławem?

Na ten mój kozik! Cóż chcesz żeby mi zrobił czternastoletni smarkacz?

Ubu, Ubu, uważaj na to, co gadasz. Wierzaj mi, staraj się ująć Byczysława dobrodziejstwy¹⁸.

Jeszcze pieniędzy dawać? O, nie, nici z tego. Rozpaskudziliście mi dwadzieścia dwa miliony.

Rób, Ubu, wedle swojej głowy, będziesz się w nią drapał.

Ty będziesz się drapała razem ze mną.

Słuchaj, jeszcze raz ci powiadam: jestem pewna, że młody Byczysław da ci szkołę, bo ma za sobą słuszne prawo.

Psia twoja mać, niesłuszne prawo ma być gorsze niż słuszne? Ha! Ty mnie znieważasz, Ubico, posiekam cię na kotlet.

Ubica zmyka, ścigana przez Ubu