SCENA XVIII
Wykrętowic, Odrzykoń, Rzecznik Prawy, Rzecznik Nieprawy, uczniowie.
Rzecznik prawy, ubrany po staroświecku: włos długi, upięty opaską z agraf w kształcie złotych świerszczy, strój na nim z czasów maratońskich, tj. purpurowa chlajna. Rzecznik nieprawy, elegant, podług ostatniej mody, utrefiony, uróżowany, pachnący, wygolony, krótka biała chlajna, w ręku laseczka.
RZECZNIK PRAWY
Wejdź tu — na scenę, stań widzom śmiele
Do oczu, jakoś zuchwałe ziele!
RZECZNIK NIEPRAWY
Idź w swoją drogę, zniszczę cię bowiem
Zbyt łatwo, gdy rzecz przed tłumem powiem.
RZECZNIK PRAWY
Mnie zniszczysz? Ktoś ty?
RZECZNIK NIEPRAWY
Rzecznik.
RZECZNIK PRAWY
Lecz lichy!
RZECZNIK NIEPRAWY
Zbiję cię, chociaż pełen-eś pychy
Lepszym się mieniąc.
RZECZNIK PRAWY
Pokażesz sztukę?
RZECZNIK NIEPRAWY
Wynajdę, stworzę nową naukę.
RZECZNIK PRAWY
wskazując na widzów
Wszak już zakwitła ta mądrość nowa
Przez pysk tych głupców!
RZECZNIK NIEPRAWY
Przez mądrych słowa.
RZECZNIK PRAWY
Ja ciebie tutaj zgniotę na miazgę!
RZECZNIK NIEPRAWY
Mnie zgnieciesz, proszę, czym, w jaki sposób?
RZECZNIK PRAWY
Słów mych prawością.
RZECZNIK NIEPRAWY
Prawość, jak drzazgę,
Zdmuchnę łbem na dół — słowy sprzecznemi!!
Twierdzę, że — nie ma prawa na ziemi.
RZECZNIK PRAWY
Więc nie ma prawa?
RZECZNIK NIEPRAWY
Gdzież jest wskróś ciebie?
RZECZNIK PRAWY
Prawo u bogów żywie na niebie!
RZECZNIK NIEPRAWY
Byłoby prawo, a niekarany
Zeus, który ojca zakuł w kajdany?
RZECZNIK PRAWY
A, pfe! Wywodzisz znów stare brednie?
Mdłości mnie szarpią! Podać tu miednię209!
RZECZNIK NIEPRAWY
Stary głuch z waści i durniom kmotr!
RZECZNIK PRAWY
Ty, samcołożnik, bezwstydny łotr!
RZECZNIK NIEPRAWY
Różami dźwięczysz!
RZECZNIK PRAWY
Obieżyświat!
RZECZNIK NIEPRAWY
Lilią mnie wieńczysz!
RZECZNIK PRAWY
Rodzicom kat!
RZECZNIK NIEPRAWY
Bezwiednie złotem krasisz ty mnie!
RZECZNIK PRAWY
Raczej ołowiem zmiażdżyłbym cię!
RZECZNIK NIEPRAWY
Słowa twe pełne dla mnie pochwały!
RZECZNIK PRAWY
Jesteś zbyt czelny!
RZECZNIK NIEPRAWY
Tyś dziad spróchniały!
RZECZNIK PRAWY
Przez cię już wcale do szkół porządnych
Iść nie chcą nasi młodzieńcy:
Poznają kiedyś Ateńcy,
Czegoś nauczył tych nierozsądnych!
RZECZNIK NIEPRAWY
Łachami trzęsiesz!
RZECZNIK PRAWY
Tyś obrósł w piórka!
Niedawnoś łaził z torbą, w podwórka.
Telef, król Mydów z wszemi tytuły,
Gryząc, by210 kości, mędrków formuły
Pandeletejskie211!
RZECZNIK NIEPRAWY
ironicznie
Mądrości popis!
RZECZNIK PRAWY
Popis narwaństwa!
RZECZNIK NIEPRAWY
Twego własnego.
RZECZNIK PRAWY
Twego i państwa,
Które cię żywi chlebem sowicie,
Byś młodzież naszą plugawił skrycie!
RZECZNIK NIEPRAWY
wskazując na Odrzykonia
Tego mi chłopca nie ucz — mamucie!
RZECZNIK PRAWY
Właśnie go trzeba chronić twej chucie,
Nie samej uczyć szermierki słowa!
RZECZNIK NIEPRAWY
Do mnie pójdź, chłopcze, rzuć wartogłowa212!
RZECZNIK PRAWY
Tkniesz go li213 ręką, pysk zbiję waści!
rzucają się na siebie zajadle, lecz rozdzielają ich Arcychmury.