SCENA XXIV

Poprzedni i Sokrates.

Wychodzi Sokrates, witając na widok prezentu bardzo grzecznie.

SOKRATES

Czołem, mości Wykręt!

Czołem, niechże ta, lecz przyjmij to naprzód!

Trza bowiem uczcić pana profesora.

Sokrates odstawia na bok wór²⁴¹.

Teraz gadajcie, czy syn mój, co u was

W szkole się uczy, pojął te praktyki?

Pojął.

westchnąwszy z ulgą — do Arcychmury

Chwałaż ci, Królowo krętaczy!

Tak, że się wyłżesz snadnie z każdej sprawki.

Choćby i świadki byli, żem pożyczył?

Tym snadniej, choćby ich było tysiące!

tańczy i śpiewa solo

Hurra, Hurra! Krzyk podnoszę,

Z pełnej piersi, niech drży wróg!

Rońcie łzy, o ważygrosze,

Wy, kapitał, proces, dług,

I procenty od procentów!

Już wy mi teraz nie zrobicie psoty:

Taki mi synek roście szczerozłoty

W domu tych krętów!

Dwusiecznym ozorem łyskający w skos,

Rycerz na kresach²⁴², gazdostwa zbawca, na wrogi knut²⁴³,

W gorzkich opałach ojcu słodki miód!

Dalejże raźno do mnie go pozywaj!

„Dzieciątko moje, synu, przybywaj²⁴⁴,

Słysz ojca głos!”