X. Rabi Eliezer ben Szamua
Następnie poprowadzili na śmierć rabiego Eliezera ben Szamua.
Podobno miał wtedy sto pięć lat. Nigdy nie wyszło z jego ust puste lub brzydkie słowo. Nigdy z nikim się nie kłócił. Był skromny i zawsze dbał o to, żeby się nie wywyższać. Przez osiemdziesiąt lat pościł.
Właśnie było święto Jom Kipur. Uczniowie podeszli do niego i spytali:
— Co w tej chwili przedśmiertnej widzisz?
— Widzę, jak niosą na cmentarz mitę z ciałem rabiego Jehudy ben Bawa. Obok niosą mitę z ciałem rabiego Akiwy ben Josef. Obaj w tym czasie prowadzą dyskusję na temat halachy.
— Kto jest arbitrem w ich dyskusji?
— Rabi Iszmael, arcykapłan.
— A kto wygrywa?
— Rabi Akiwa ben Josef. On całe swoje życie i siły poświęcił Torze. Widzę też, jak dusze wszystkich cadyków oczyszczają się w wodzie źródła Siloach, żeby czyste mogły wstąpić do niebiańskiej jesziwy i tam posłuchać kazań rabiego Akiwy. Widzę, jak każdemu cadykowi anioł podstawia krzesło ze złota, żeby mógł siedzieć i słuchać w czystości.
Kiedy cesarz rozkazał go uśmiercić, rozległ się głos z nieba:
— Szczęśliwy jesteś, rabi Eliezerze ben Szamua. Byłeś czysty idusza twoja uszła z ciała przy słowie „czystość”.
XI. I pomszczę ich krew!
Rabi Jochanan powiedział:
— Biada narodom świata. Nie ma dla nich odkupienia. Za zrabowaną Żydom miedź — powiada prorok Izajasz w imieniu Boga — odbiorę złoto. Za żelazo i drewno — miedź. Za kamienie — żelazo. Co zaś mogę odebrać za rabiego Akiwę i jego towarzyszy?
Na to pytanie odpowiada prorok Joel w imieniu Boga:
— „I pomszczę ich krew, której dotąd nie pomściłem”.