Zwierzyniec

Flamingo⁷, różowiejąc, smukli⁸ się nad wodą

Skrzydlatego jedwabiu zaciszną urodą.

Sama dal tak w nim skupia swe znikliwe dzieje,

Że — czy leci, czy stoi — zawsze daleczeje⁹.

Wielbłąd w słońcu zapłowiał¹⁰ stąd o kroków siedem

Jak sprzęt Boży, okryty poniszczonym pledem¹¹.

Świat, co szuka oparcia dla swego zamętu,

Korzysta z pogarbionej ciszy tego sprzętu.

Ślepie, z których się słońce nigdy dość nie wylśni,

Patrzą na mnie z plamiście rozwrzaskanej¹² pilśni¹³,

W której mrok się tygrysim gęstwi uścierwieniem¹⁴, —

Ten sam mrok, co w ogrodzie był tylko — brzóz cieniem...

Pies mój, kwiat oszczekując, łbem się tuli ku mnie, —

By poistnieć w mym świecie trafnie i beztłumnie, —

I oczami po prośbie w twarz mi się człowieczy,

A ja wchodzę — w Mgłę zwierząt i w Tuman wszechrzeczy.