Topielec

W zwiewnych nurtach kostrzewy¹, na leśnej polanie,

Gdzie się las upodobnia łące niespodzianie²,

Leżą zwłoki wędrowca, zbędne sobie zwłoki.

Przewędrował świat cały z obłoków w obłoki,

Aż nagle w niecierpliwej zapragnął żałobie

Zwiedzić duchem na przełaj³ zieleń samą w sobie.

Wówczas demon zieleni wszechleśnym⁴ powiewem

Ogarnął go, gdy w drodze przystanął pod drzewem,

I wabił nieustannych rozkwitów pośpiechem,

I nęcił ust zdyszanych tajemnym bezśmiechem,

I czarował zniszczotą⁵ wonnych niedowcieleń,

I kusił coraz głębiej — w tę zieleń, w tę zieleń!

A on biegł wybrzeżami coraz innych światów,

Odczłowieczając duszę i oddech wśród kwiatów,

Aż zabrnął w takich jagód rozdzwonione dzbany,

W taką zamrocz⁶ paproci, w takich cisz kurhany⁷,

W taki bezświat zarośli, w taki bezbrzask⁸ głuchy,

W takich szumów ostatnie kędyś⁹ zawieruchy,

Że leży oto martwy w stu wiosen bezdeni¹⁰,

Cienisty, jak bór w borze — topielec zieleni.