Wiatrak

Piętrząc się nad ugorów⁸¹ chętną mu równiną,

Wiatrak, na wszystkie wokół odsłonięty światy,

Poskrzypuje drewnianą w tańcu krynoliną⁸²,

A na trawę, jak diabeł, miota cień rogaty.

Wędrowcze, w jednym miejscu zatkwiony⁸³ kosturem⁸⁴,

Co znaczą twoje wstrząsy i nagłe podrygi?

Komu kłaniasz się wokół dębowym kapturem?

Z kim tak trafnie rozmawiasz na migi i śmigi⁸⁵?

W co wierzysz? Kogo widzisz nad sobą w lazurze⁸⁶?

Gdybyś się uczłowieczył — jakie miałbyś lica⁸⁷?

Co za stwór się zataił w twej sękatej skórze?

Czym jesteś, oglądany przez duchy z księżyca?