416.
Kres wszelkiej pokory. — Na pokorę, co głosi: credo quia absurdum est180 i rozum swój składa w ofierze, zdobył się już niejeden: lecz nikt, o ile mi wiadomo, nie posunął się do owej pokory, acz jeno o piędź dalej położonej, która powiada: credo quia absurdus sum181.