SCENA VI

Joanna i żołnierze

JOANNA

do żołnierzy

Anglicy! Wyż⁸⁵ to ścierpicie, bym żywa

Wyszła z rąk waszych? Ja to, ja, pomnicie,

Morze krwi waszej przelałam i, mściwa,

Bezbronnym jeńcom wydzierałam życie.

Macie mię teraz! Zemsta sprawiedliwa!

Bierzcie ją, radzę; bo gdy ocalicie,

Wierzcie mi, porę stracicie przychylną.

Nie zawsze będę, jak jestem, bezsilną.

Dość tego! Pełńcie rozkazy królowej.

Cóż jeszcze po mnie chcesz, o Niepojęty!

Mamże⁸⁶ na nowo wpaść w grzechu okowy?

Daszże⁸⁷ mi siłę zmóc pokus ponęty?

Biada mi! Czuję, że pytam daremno:

Duch milczy we mnie i niebo nade mną!

Odchodzi z żołnierzami.