SCENA XII

Ciż sami prócz Joanny

IZABELA

po długiem milczeniu

Prawdaż⁸⁹ to była? Czy mi się to śniło?

Jak mogła zerwać potrójne łańcuchy?

Nie! Ludzką tego nie zdołała siłą!

Widzisz ją?

Widzę. Zda się, że złe duchy

Pędzą ją wichrem! Już tonie w natłoku,

Rozrywa szyki, bystrzejsza od wzroku

Jest tu, jest ówdzie... wszędzie zda się razem!

Jak błyskawicą wywija żelazem!

Francuzi ku niej zbiegają się, stają,

Pędzą na naszych. Zmięszali się zgrają;

Biada nam! Nasi ustępują z pola!

Przeklęta!

Wpadła na wiodących króla!

Co za rzeź! Boże, lord Fastolf upada!

Lionel wzięty!

Dość! Nie kończ!

O biada!

Królowo, uchodź, ich jazda tu bieży!

Schodzi.

dobywając miecza

Brońcież się⁹⁰, nędzni!