SCENA DZIESIĄTA

Fiesko. Sakko. Murzyn. Żołnierze.

SAKKO

Zastaliśmy Murzyna, jak zapalony lont rzucał do jezuickiego kościoła.

Zdrada twoja uszła na sucho, bo mnie tylko dotykała. Za podpalenie stryczek. Weźcie go natychmiast i na kościelnej powieście wieży.

Pfe! Pfe! Pfe! To mi nie na rękę. — Czy nic się z tego nie da wytargować?

Nie.

z potulnością

Poślij mnie na próbę tylko do galer.

z gniewem

Na szubienicę.

Zostanę chrześcijaninem!

Kościół nie potrzebuje wyrzutków pogaństwa.

Przynajmniej mnie pijanym wypraw do wieczności.

Nie, trzeźwiuteńkim.

Tylko mnie na chrześcijańskim nie wieszaj kościele!

Szlachcic słowa dotrzymuje — jam ci przyrzekł twoją własną szubienicę.

pomrukując

Bez korowodów, poganinie! Jest jeszcze coś więcej do roboty.

Ale — na przypadek wszelki — gdyby stryczek się urwał...

do Sakko

Na podwójnym go sznurze zawiesić.

z rezygnacją

Cóż robić — niechże się diabeł na nadzwyczajne gotuje przyjęcie.

Odchodzi z żołnierzami, którzy go w niejakiej odległosci wieszają.