SCENA IX
Mela — Hanka
Mela podchodzi do Hanki i staje przed nią zafrasowana.
MELA
Hanka! Ja słyszałam, że się Zbyszko o coś na ciebie gniewał. Prawda?
HANKA
Nie.
MELA
Ale słyszałam. I boję się, że to przeze mnie. Pewnie o tego narzeczonego, co go masz na wsi. Ale dlaczego Hanka się z tym kryła. Tylko teraz to już trzeba przestać do niego pisać. Co się tak na mnie patrzysz. Ja wszystko wiem...
HANKA
patrzy na nią przerażona.
MELA
No, wszystko co się ciebie i Zbyszka dotyczy — rozumiesz?
HANKA
zakrywa twarz chustką.
MELA
I nie trzeba się bać. Ja będę z wami. Ojca też na waszą stronę przekabacę. Wszystko się zmieni i gdy już ślub się odbędzie...
HANKA
Ta co panienka mówi. Któż by się ze mną teraz ożenił?
MELA
Jak to? kto?
HANKA
A no któż by cudze dziecko wziął?
MELA
zdziwiona
Cudze dziecko? O czym ty mówisz, Hanka? A może ty już wdowa, że masz dziecko? I tego Zbyszkowi nie mówisz...
HANKA
po chwili
Cóż panienka mówi, że wszystko wie!
MELA
No... niby ty i Zbyszko. To będzie mezalians, ale trudno...
HANKA
milczy, gryzie róg chustki i patrzy w ziemię.
MELA
Dlaczego nic nie mówisz, Hanka? Dlaczego ciągle płaczesz? Przecież ja do ciebie z najlepszą intencją. Nie płacz!... to się jakoś ułoży.
HANKA
rycząc
Nic się nie ułoży... pomsta na mnie... nieszczęście... och, czemu się ja rodziłam...
MELA
Boże... nie płacz, Hanka...
HANKA
A żebym nogi połamała, nimem tu nastała!
MELA
Hanka! nie płacz, bo mnie serce pęknie.
pochyla się nad nią.
HANKA
Niech mnie panienka puści!...