SCENA VIII

Zbyszko — Hanka

HANKA

Proszę pana...

I co? i co?

Tak jest jak ja mówiłam.

zanosi się cicho od płaczu.

Ładna historia! a to pech!

zaczyna chodzić po pokoju — Hanka pozostaje przy oknie w smudze światła — tragiczna w fałdach swej czarnej chustki.

Co ja teraz zrobię!

Jedź do domu.

Ale... żeby mnie tatko skórę zdarli. Nie pojadę.

Zresztą nie becz. Jeszcze daleko. Może się jeszcze co zmieni.

Ale... takim jak ja, to cygany los wyklną. Mnie zawsze najgorsze się trafi. Potrzebne mi to było. Boże! Boże!... To chyba się utopić.

Dużo by ci pomogło.

Śmierć na wszystko pomoże.

Głupia jesteś.

Ale!...

płacze.

Cicho bądź! nie płacz, bo mnie diabli wezmą...

zakrywa się chustką i stara się stłumić łkanie

Długa chwila milczenia.

Proszę pana, co ja teraz zrobię?

patrzy na nią przez chwilę — potem wychodzi do swego pokoju

A to pech! a to pech!...

Hanka wybucha spazmatycznym płaczem, tuląc się do ściany — na palcach ze swego pokoju wysuwa się Mela.