LIX

Jest to rzecz smutna — a częsta, niestety,

Że nam ostatnie zatruwa godziny,

Któ?... Własne dzieci — te niby portrety

Nas samych, ale z ulepszonej gliny.

Gdy stare życie dobiega do mety,

Mgła pada na dni naszych zachód siny,

Dzieci rzucają nas, oddając wszakże

Dobrej kompanii: kaszlowi, podagrze²²⁵.