XXVI
Kochankom miłość z ócz do ócz przelata
Z ową bezmowną czułością anioła,
Z uczuciem dziecka, przyjaciela, brata,
Co wszystkie mocy przywiązania zwoła
W tej chwili, gdy się serce z sercem splata,
I może kocha zbyt — lecz mniej nie zdoła,
Uniewinniając ten nadmiar kochania
Chęcią służenia i uszczęśliwiania.