XXXVI
„Więcej nam grogu144 daj — wołali — bo my
Zaraz umrzemy!” — „Nie! — Juan zawoła —
Prawda, że los mi nasz wspólny wiadomy,
Lecz umierajmy człowieczeństwa z czoła
Nie starłszy”. Mówiąc, od drzwi lud łakomy
Odpychał na kształt rajskiego anioła.
Pedrillo nawet z szanownym obliczem,
Choć kornie oczy wznosił, odszedł z niczem.