II.

A gdy śmiercią wieczoru niebiosa się spłonią,

Dzwon łagodnie zwołuje na chór po nieszporze⁸

Jakby ich modły były tą jedyną wonią,

Co jest zdolna ukoić melancholie Boże.

Wszystko w murach klasztoru jest zmierzchem i ciszą,

Przewlekły dzwon wieczorny smętnym zewem gędzie⁹,

A one idą: korną procesyją¹⁰ mniszą —

Jako na martwej wodzie płynące łabędzie,

Kładą długie zasłony białe. Tajemnice

Dusz ich skwitają¹¹ ciche pod gromnic płomykiem:

Że gdy siwy ksiądz w kapach przechodzi kaplicę,

Śnisz ogrojce¹² dziewicze z Bożym ogrodnikiem.