SCENA DZIEWIĘTNASTA
Arcykapłanka Diany z Kapłankami, Amazonki z poprzedniej sceny.
AMAZONKI
Triumf! Grecy tchórzą!
PENTESILEA
po chwili
Przeklęty taki triumf, precz!
Przeklęty język, co go głosi!
Przeklęty wiatr, co go roznosi!
Kto los wojenny cofa wstecz?
Czy mnie nie zdobył jego miecz?
Skoro ród ludzki między sobą walczy,
A wrogiem nie jest lew lub gad padalczy:
Gdzie jest to prawo, co by siłą
Jeńca, co poddał się z ochotą,
Z mocy zwycięzcy wyzwoliło?
Synu Nereidy!
AMAZONKI
Wielkie bogi! Co to?
MEROE
Najdostojniejsza kapłanko Dyjany!
Błagam cię, zbliż się...
ASTERIA
Ona zagniewana,
Że wyzwoliłyśmy ją z pęt tyrana!
ARCYKAPŁANKA
wychodzi z tłumu niewiast
Zaiste, dzień ten ukoronowany
Został, przyznaję, dostojna królowo,
Przez twoich przekleństw obelżywe słowo
Nie dość, że mało dbając o zwyczaje,
W polu ty sobie szukasz przeciwnika;
Nie dość, że wróg, miast ulec ci, zadaje
Tobie śmiertelny cios; nie dość, że znika
Reszta twej dumy, pokora cię plami
I wieńczysz swego pogromcę różami:
Jeszcze na lud swój srogi ciskasz gniew,
Że cię wyzwolił! I krzykiem, i łzami
Chcesz, by zwycięzca wrócił na twój zew!
To tylko była omyłka — wiem o tem —
Więc proszę, wybacz czyn niepowołany.
Szkoda mi teraz krwi o to wylanej,
A jeńców naszych, za ciebie oddanych,
Ja całą duszą pragnę mieć z powrotem.
Córko Tanais, do walki niezdolna,
W imieniu ludu głoszę: jesteś wolna!
Możesz swą stopę skierować, gdzie chcesz,
Możesz z rozwianą szatą pędzić za nim
I wołać: bierz mnie, bierz!
Możesz mu oddać łańcuch rozerwany,
Te same przez nas złamane kajdany,
Jak prawem wojny bogowie kazali!
Lecz my, królowo, oznajmić ci mogę,
Kończymy wojnę i ruszamy w drogę!
My nie możemy tych Greków, co w dali,
O tam, pierzchają, prosić, by zostali,
Ni — tak jak ty — z zwycięskim wieńcem w dłoni
Ubłagać ich, by padli nam do stóp.
Cisza
PENTESILEA
słania się
Protoe!
PROTOE
Siostro!
PENTESILEA
Zostań! Tu mój grób...
PROTOE
Ty drżysz? Ty wiesz: Protoe cię obroni.
PENTESILEA
Nic, zaraz przejdzie... skrzepię145 się na nowo.
PROTOE
Wielki cię spotkał ból: i ty bądź wielką.
PENTESILEA
Straceni wszyscy?
PROTOE
Kto, moja królowo?
PENTESILEA
Cały dorodny poczet naszych jeńców
Przepadł przeze mnie?
PROTOE
Ze zdobyczą wszelką
W innej nam wojnie zwrócisz tych młodzieńców.
PENTESILEA
tuli się do niej
Nigdy, już nigdy!
PROTOE
Królowo!
PENTESILEA
Daremnie!
W wieczystej nocy ukryję się ciemnie146!