Grota

Sklepienie — w fantastyczne pozwijany sploty

Zwisa las długi, gęsty lśniących stalaktytów.

Krople sączą się cicho ze ścian i ze szczytów,

Tajemnym szmerem wnętrze napełniając groty.

Szczeliną skalną wpada promień słońca złoty,

Niosąc z sobą łagodne oddechy błękitów.

W kraju wizyj² i czarów, tajemniczych mitów,

Błąka się moja dusza i płacze z tęsknoty.

A łzy ze ścian dużymi kroplami się sączą,

Skrząc się w blaskach tęczowych od promieni słońca,

Z łez rosną stalaktyty, zlewają się, łączą,

I znowu las powstaje bez końca, bez końca...

W jego głębiach milczące snują się rozpacze —

Czy to grota tajemna, czy ma dusza płacze?...