LXII
Ani on wiedział, co drukiem podano305,
Pożyteczniejsze bawiły306 go dzieła.
Gdy już wieść doszła, co wydrukowano,
Ani go wtenczas ciekawość ujęła;
Przeczytał wreszcie, co o nim pisano,
Lecz się myśl mściwa w sercu nie zawzięła.
Ani się rozśmiał, ani się zasmucił,
Lecz dwakroć307 ziewnął i pismo porzucił.