XLIX
„Dawne to bajki o cnocie, nauce,
Świat polerowny242 te czcze243 światła zgasił;
Podejściu szczęście przypisał i sztuce,
Zbrodnię szczęśliwą uczcił i okrasił244,
A niepodległy sumnienia przynuce245,
Zdradnie246 się srożył247, zdradnie się i łasił.
Któż teraz w cnocie wsparcia będzie szukał?
Ten wielki, mądry, kto zdarł, kto oszukał.