XLVII
„Niechaj nas pozna, co się targać231 waży,
Niech pozna smutnym doświadczeniem swoim,
Niech wie, w jakowej232 jest nasz honor straży,
Niech wie, jak próżnych233 dąsań234 się nie boim!
Niech się i drugi i trzeci odważy —
Choć i największą liczbę uspokoim.
Gniew, co ma honor zgromadzenia w pieczy235,
Zgubą przeciwnych236 rany swoje leczy”.