Antymonachomachia

by Ignacy Krasicki

XXXI

„Piękna przysługa! Paszkwilem¹⁵², potwarzą¹⁵³?”

„Posłuchaj tylko, ojcze Honoracie:

Różne się myśli wierszopisom marzą,

Jeszcze ich trybu¹⁵⁴ zupełnie nie znacie.

Bywa częstokroć, gdy się zbyt rozżarzą¹⁵⁵,

Że mniej pamiętni¹⁵⁶ o sławy utracie,

Zbyt lekko¹⁵⁷ cudzą dotkliwość¹⁵⁸ tłumaczą”.

„Zły to śmiech, ojcze, gdy na niego płaczą!”