SCENA I

Arycja, Ismena

ARYCJA

Hipolit mnie w tym miejscu prosi o spotkanie?

Szuka mnie, sam nastawa⁴¹ na to pożegnanie?

Nie mylisz ty się? Jestli⁴² to prawda najszczersza?

ISMENA

Oto śmierci Tezeja korzyść dla cię pierwsza.

Wnet ujrzysz, jak najżywsza przychylność rozpala

Serca, które Tezeusz trzymał od cię z dala.

Arycja dziś się z losem mierzyć może śmiało

I wkrótce u stóp swoich Grecję ujrzy całą.

ARYCJA

Więc prawdą jest, Ismeno, odmiana tak błoga?

Nie jestem niewolnicą i nie mam już wroga?

ISMENA

Tak, pani; los ci dobrem smutne chwile płaci;

A Tezej się połączył z cieniami twych braci.

ARYCJA

Wieszli⁴³, co się powodem śmierci jego stało?

ISMENA

O przyczynach pogwarek jest ludzkich niemało.

Mówią, że gdy uchodził z jakąś branką nową,

Wśród fal wzburzonych śmiałość swą przypłacił głową.

Szepcą nawet, i wieść ta dziś obiega wszędzie,

Że z Pirytojem w piekieł zstąpiwszy krawędzie,

Ujrzał Kocyt i brzeg ów minąwszy straszliwy,

Oczom podziemnych cieniów ukazał się żywy,

Lecz że następnie poznał, iż daremna praca

Chcieć rozstać się z krainą, z której nikt nie wraca.

ARYCJA

Mamż⁴⁴ wierzyć, by śmiertelnik, nim zgon go zaskoczy,

Mógł tę siedzibę zmarłych oglądać na oczy?

Jakiż czar go pociągnął w te straszne krainy?

ISMENA

Tezeusz umarł, pani; to pewnik jedyny.

Ateny płaczą po nim; Trezena z zapałem

Hipolita dziś królem głosi w kraju całem;

Fedra w smutnym pałacu, drżąc o syna losy,

Stropionych swych przyjaciół waży trwożne głosy.

ARYCJA

I mniemasz, że, od ojca swego łagodniejszy,

Hipolit kajdan moich ciężar mi umniejszy;

Że użali się nieszczęść?

ISMENA

Taką mam nadzieję.

ARYCJA

Czyż nieczułości jego nieznane ci dzieje?

Skąd wiara, że się ze mną obejdzie mniej twardo,

I wyróżni z płci całej, którą ściga wzgardą?

Widzisz wszakże od dawna, jak z dala się trzyma

I rad swe kroki zwraca tam, kędy⁴⁵ nas nie ma.

ISMENA

Wiem, co o tym pyszałku ludzie prawią⁴⁶ sobie;

Lecz patrzałam nań, pani, widząc go przy tobie;

A sława jego dumy przyczyną się stała,

Żem z podwójną krok każdy bacznością⁴⁷ zważała.

Otóż, w odmiennej mi się objawił postaci;

Ujrzałem, jak swą pewność pod twym wzrokiem traci:

Jak oczy, które próżno chciał gdzie indziej zwrócić,

Tkliwości pełne, już cię nie mogły porzucić.

Nazwa miłości może czucia jego drażni,

Lecz trudno ją oczyma objawiać wyraźniej.

ARYCJA

Jakże chłonie, Ismeno, ucho moje chciwe,

Słowa, zbyt mało może, niestety, prawdziwe!

O ty, co znasz me życie, czyż wierzyć masz prawo,

By to, co dotąd było złych losów zabawą,

Serce me, łez dotychczas goryczą karmione,

Miało poznać miłości katusze szalone?

Króla, co z Ziemi zrodzon, mnie, dziecię ostatnie,

Mnie jedną oszczędziły krwawe walki bratnie;

Straciłam w lat ich kwiecie, wśród tej strasznej wojny,

Sześciu braci, nadzieję rodziny dostojnej;

Skosiło ich żelazo; i ziemia głęboko

Prawnuków Erechteja nasiąkła posoką⁴⁸.

Wiesz, od czasu ich śmierci, jak baczna opieka

Od wdzięków mych oddalić chce każdego Greka

Z obawy, aby z siostry miłosnych płomieni

Nie powstał kiedyś mściciel braci smętnych cieni.

Lecz wiadomo ci również, z jaką wzgardą w oku

Znosiłam brzemię tego twardego wyroku;

Wiesz, że miłości z dawna oporna ma dusza

Wdzięczność jedynie mogła czuć dla Tezeusza

Za przeszkody, co moim zamysłom sprzyjały.

Ach, wówczas syna jego me oczy nie znały!

Nie iżbym, hołd oddając zalecie tak słabej,

Wielbiła w nim jedynie piękności powaby,

Dary, które nań zsyła przyroda łaskawa,

Którymi on sam gardzi, wyższe roszcząc prawa;

Kocham i cenię inne w nim zgoła świetności:

Cnoty ojca, lecz wolne od jego słabości;

Lubię, wyznaję, serca tę hardość wspaniałą,

Co nigdy się miłosnym więzom nie poddało.

Fedra Tezeja hołdem szczyci się daremnie:

Co do mnie, jam dumniejsza i wstręt budzi we mnie

Przyjmować czucia w przygód tysiącu wytarte

I wchodzić w bramy serca ze wszech stron otwarte.

Ale poniżyć hardość dotąd niezwalczoną,

Rzucić zarzewie cierpień w zbyt nieczułe łono,

Skuć jeńca, co się własnym pętom swym dziwuje

I w jarzmie, które wstrząsa, wraz⁴⁹ słodycz znajduje,

To rozkosz, zdolna serce napoić do syta!

Herakles mniej obronny był od Hipolita:

Częściej pobity, mniej w swym oporze wytrwały,

Oczom, co go uwiodły, mniej przyrzekał chwały.

Lecz, ach! gdzież mnie ponosi nadzieja tak słodka!

Me serce się z oporem aż zbyt srogim spotka;

Usłyszysz, jak niedługo może, nieszczęśnica,

Zapłaczę na tę dumę, co dziś mnie zachwyca.

On miałby mnie pokochać! I za cóż bogowie

Mieliby zesłać tyle...

ISMENA

On sam ci to powie:

Idzie tu.