SCENA III

Hipolit, Arycja, Teramenes, Ismena

TERAMENES

Panie, królowa idzie; niebawem tu stanie.

Szuka ciebie.

Mnie?

Nie wiem, jakie jej żądanie;

To jeno, com usłyszał, powtórzyć ci mogę:

Fedra chce mówić z tobą, zanim ruszysz w drogę.

Fedra! Co ja jej powiem! Czyżby była zdolną...

Panie, odmawiać prośbie takiej ci nie wolno;

I, mimo iż niechęci jej świadom ku sobie,

Winien jesteś wzgląd jakiś tak świeżej żałobie.

Odchodzisz! Mam więc jechać, obawą miotany,

Czym nie zranił piękności nazbyt ubóstwianej!

Nie wiem, czyli⁵⁸ ten płomień, zaledwie rozbłysły...

Jedź, książę, i spełń swoje szlachetne zamysły;

Spraw, niech się przed swą panią lud Aten pokłoni.

Wszystkie dary gotowam przyjąć z twojej dłoni;

Lecz z darów tych, pomimo wdzięczność mą tak żywą,

Nie korona mnie czyni najbardziej szczęśliwą.