[Ostatni błysk zachodu gasł...]

(z Alexandra Błoka²²)

Ostatni błysk zachodu gasł.

Wiatr westchnął, ścichł. Dzień się dopalił.

Zza chmur miesięczny²³ spłynął blask.

I zadźwięczała pieśń z oddali.

Porywy dawne, tchnienia muz,

Wróciły znów, ożyły z dźwiękiem,

Lecz w sercu dźwięk ten w skargę rósł,

Żałobnym wtórząc²⁴ jękiem.

To błysnął z łąk bóg przeszłych dni,

To nad złowieszczą błyskawicą,

Żurawi klangor²⁵ z chmur się wzbił

Ku południowym mknąc granicom.