SCENA VIII

Podkomorzy, Podkomorzyna, Starosta, potem Lokaj

PODKOMORZY

No, chwała Bogu! przecież nasza Starościna

Nie ma gorączki, lepiej mieć się już zaczyna.

cicho do Podkomorzego

Są to chimery, na dzień w łóżku leżeć rada;

Kiedy chce tylko, to ją ta słabość napada.

wpada z radością

Panicz nasz starszy jedzie, i barwę³⁶, i człeka

Wszyscyśmy rozeznali, choć jeszcze z daleka.

Wszakżem mówił waćpani, że na obiad stanie.

z radością

O Boże! jakże tkliwe będzie powitanie.

Czy on tylko zapewne! ach, dla matki tkliwej

Co za radość, ach! jakiż to moment szczęśliwy.

Bieży do okna i patrzy

Ach, on, ale daleko.

idzie także do okna, Teresa z daleka za nim patrzy

Już mostek na rzece

Minął, ach, jak się spieszy, już wjeżdża w ulicę.

Z radości wstał z powozu, i chustką znak daje.

z pomieszaniem na boku

Radość i pomieszanie w sercu mem powstaje.

Właśnie sobie wspominam, kiedym z dyrektorem,

Wracał ze szkół do domu nad samym wieczorem,

Byłem jedynak, i mnie rodzice kochali,

Ale nigdy podobnych scen nie wyrabiali.

z radością

Już wjeżdża w bramę, bieżmy naprzeciwko niemu.

chwytając ją za rękę i zatrzymując

Rodzice naprzeciwko synowi swojemu?

To wcale nie przystoi.