SCENA IV

HENRYK, MOHTON, LINDSAJ DUGLAS.

DUGLAS

Stójcie! Już Rizzio odpłynął.

Nieba! Więc moja zemsta spełnić się nie może?

Już bym się był nie wahał!... Pójdę ponad morze,

Każę okręt zatrzymać.

Już żagle rozwinął.

Jam winien! Teraz na mnie mścijcie się, rycerze,

Oto piersi odkryte i miecz obnażony,

Ta krew warta krwi Rizzia. Jestem tak spodlony,

Że ludziom już nie wierzę, i sobie nie wierzę.

Sam chciałem przeciąć żywot tak podłej osnowy,

Lecz kto wie? Może marna zatrzyma mnie trwoga.

Bałem się zabić Rizzia w obliczu królowej,

Będę się bał zabijać siebie w oczach Boga.

Życie Włocha zostało na moim sumieniu;

Myślałem, że ten harfiarz wierny przyrzeczeniu

Jutro jak rycerz bronią ze mną się rozprawi.

Ufajcie teraz ludziom? Znoszę brzemię sromu,

Gdy szukam wyjść z tych nieszczęść ciężkiego ogromu,

Od wstydu aż do grobu widzę mały przedział;

Któż mnie przed okiem wzgardy na świecie zasłoni?

Przynajmniej uciekając, gdyby był powiedział,

Że nie waszych sztyletów, mojej zląkł się broni,

Może bym żyć mógł jeszcze.