SCENA I

Sala oświecona jak na bal. WOJEWODA, ZBIGNIEW, potem KASZTELANOWA.

WOJEWODA

A przy moździerzach trzymać zapalone lonty.

Waść mi, panie Zbigniewie, synu, zajrzyj w kąty,

Czy wszystko jak potrzeba na królewskie gody¹?

Do wchodzącej Kasztelanowej.

Mościa kasztelanowo, mam wielkie powody

Cieszyć się, że cię widzę w zdrowiu i w świeżości.

Jakże mi pięknie zamek wygląda waszmości,

Co lamp! Co pozłotowin! — A gdzie aści² żona?

Dotychczas nie gotowa i nie przystrojona —

A to mój syn zastąpi ją tu przy asindźce³.

Pójdę tymczasem z wieży zajrzeć na gościńce,

Czy się już król nie toczy po drodze lipowej.

Zbigniewie, atentuj⁴ się waść kasztelanowej

I baw jaśnie wielmożną.

do Zbigniewa.

Waść przyjeżdżasz z Padwy?

Nie, mościa dobrodziejko, już z wojska.

Doprawdy?

Waść w wojsku?

Tak, rotmistrzem zostałem pancernym.

Strzeż mi się waść, bo zaraz zostaniesz niewiernym,

Płochym⁵ uwodzicielem, jak wszyscy rotmistrze.

Broń Boże!

Masz oczęta, co się błyszczą bystrze,

Ale coś trochę mgliste i afekcjonalne⁶.

I cóż to jest waćpanu... ot, w pancerz cię palnę

Wachlarzykiem i wszystko serduszko wyśpiewa.

Mówże mi co o Włoszech asińdziej.

Słychać zgiełk za sceną.

Cholewa!

Panie Cholewa, co tam za wrzask? Panie Chmara!

Mości Chrząstko! Czy wszystkich diabli wzięli? — Wiara!

Szablice dzwonią, trzeba iść pacyfikować.

Wychodzi.