SCENA PIERWSZA

GERONT, WALERY, ŁUKASZ, JAGUSIA.

WALERY

Tak, panie, myślę, że pan będzie zadowolony: przyprowadziliśmy największego lekarza w świecie.

Ho, ho! po tym, to już nie ma co i szukać: szyćkie inne doktory nie warte mu butów czyścić.

Dokonał mnóstwa cudownych kuracji.

Zratował ludzi, co już byli na marach.

To wielki dziwak, mówiłem już panu: przychodzą chwile, w których umysł jego się mroczy, nie wygląda na to, czym jest.

Tak, lubi sobie pobłaznować; czasem można by myśleć, że on, z przeproszeniem, upadł w młodości na głowę.

Pokazuje na głowę.

Ale, w gruncie, to prawdziwa studnia wiedzy; nieraz mówi rzeczy wprost objawione.

Jak się weźmie gadać, to tak fajnie, jakbyś w książce czytał.

Sława jego już się rozeszła po okolicy: ze wszystkich stron się doń cisną.

Nie mogę się doczekać; przyprowadźcież go co prędzej.

Idę.