SCENA IV

Włosi

ŚPIEWACZKA WŁOSKA

śpiewa zrazu, co następuje

Chcąc precz miłości wygnać niepokoje,

Broniłam wstępu jej do swego łona,

Ale uległam rychło zwyciężona,

Kiedym zajrzała w cudnych oczu dwoje.

Ach, jakże łatwo grot w piersi się wwierca

I strzałą z ognia topi lody serca!

Dziś me cierpienie jest mi tyle drogiem,

Że z żadną dolą nie pragnę zamiany,

I kto by leczyć mnie chciał z mojej rany,

Byłby mi jeno najzaciętszym wrogiem.

Ach, im miłości płomień w sercu żywszy,

Tym rozkoszniejszy zda się i szczęśliwszy!

Ach, krótkim jest czas młodości,

Użyć go trzeba najmilej —

Uczmy się w szkole miłości,

Jak z każdej korzystać chwili!

Ach, póki śmieje się wiosna,

Co nazbyt rychło uleci,

Dopóki jeszcze, radosna,

Słonkiem swem grzeje i świeci —

Śpiewajmy w lubej godzinie,

Niech nic nam szczęścia nie kłóci!

Gdy życia wiosna przeminie,

Nie wróci więcej, nie wróci!

Twych oczu grot nazbyt srogi

Kaleczy, kogo napotka,

Lecz ból ten jakże nam drogi,

A rana jakże jest słodka!

Lecz skoro zmrożą nas lata,

Gdy zimy lody nas zetną,

Porzuci miłość skrzydlata

Skorupę zeschłą i szpetną.

Śpiewajmy w lubej godzinie,

Niech nic nam szczęścia nie kłóci!

Gdy życia wiosna przeminie,

Nie wróci więcej, nie wróci!

po śpiewach włoskich arlekiny, pajace i skoczki wykonują ucieszny taniec