SCENA DWUNASTA

OKTAW, LEANDER, SKAPEN.

OKTAW

I cóż, Skapenie, udało ci się coś dla mnie uzyskać?

Czyś co uczynił, aby wybawić mą miłość z kłopotu?

do Oktawa

Oto dwieście pistolów, którem wycisnął z ojca.

Och, jakaż radość!

do Leandra

Dla pana nic się nie dało zrobić.

chcąc odejść

W takim razie trzeba mi zginąć; nic mi po życiu, jeśli mam postradać Zerbinetę.

Hola, hola, powoli. Jaki pan, u diaska, gorący.

odwracając się

I cóż mi zostało?

Czekaj pan, mam coś dla pana.

Ach, życie mi wracasz.

Ale, pod warunkiem, że mi pan pozwoli na małą zemstę nad ojcaszkiem za sztuczkę, którą mi wypłatał.

Co zechcesz.

Przyrzeka pan przy świadkach?

Tak.

Bierz pan, oto pięćset talarów.

Spieszmyż tedy wykupić ubóstwianą.