SCENA SZÓSTA

ARNOLF, HORACY.

HORACY

Ach, w strapieniu głębokiem spieszę w pańskie progi,

Zawziął się na me szczęście los nazbyt dziś srogi;

I, niwecząc okrutnie me najświętsze plany,

Chce mnie dzisiaj oderwać od mej ukochanej.

Ojciec przyjechał; nocą odbył drogi kawał,

Spotkałem go, gdy właśnie w pobliżu tu stawał;

Przyczyna zaś, dla której przybył tu dziś rano,

I która, jak wspomniałem, była mi nieznaną,

Jest to, że mnie zaręczył, tak, bez wiedzy mojej,

I teraz, co najrychlej, do ślubu się stroi.

Pomyśl pan, mej niedoli za świadka cię biorę,

Czyż mogło mi się zdarzyć coś bardziej nie w porę?

Ten Enryk, o któregom wczoraj pytał właśnie,

(Niech go, mówiąc nawiasem, jasny piorun trzaśnie),

Razem z mym ojcem własnym do mej zguby zmierza,

I z swą jedyną córką złączyć mnie zamierza.

Słysząc to, w pierwszej chwilim sądził, że zemdleję;

Potem, krzepiąc w mem sercu ostatnie nadzieje,

Gdy ojciec wspomniał, że cię chce odwiedzić w domu,

By go uprzedzić jeszcze spieszę po kryjomu.

Przez litość, niechże mu pan nie piśnie ni słowa

O mych związkach; mój ojciec to porywcza głowa;

Lecz staraj się — on w panu ufność ma bez miary —

Wybić mu z głowy tamte małżeńskie zamiary.

Zrobię to.

Jak przyjaciel, szczerze się tem zajmij,

By się ta sprawa mogła opóźnić przynajmniej.

Nie omieszkam...

Chciej wierzyć, wdzięczność, którą czuję...

Dobrze już.

Ojca w panu drugiego znajduję.

Powiedz, iż wiek mój... Idą już... By nie chciał burzyć...

Wyłuszczę panu racje, których możesz użyć.

Horacy i Arnolf cofają się w głąb sceny i rozmawiają po cichu.