SCENA CZWARTA

CHRYZAL, ARYST

CHRYZAL

U siostrzyczki coś w głowie...

Tak, i co dzień rośnie.

Lecz zacznijmy w zastępstwie znów gruchać miłośnie.

Klitander tedy ręki Henryki uprasza:

Pomyśl więc, jaka będzie w tym odpowiedź wasza.

Możnaż pytać? Przystaję, z serca, z duszy całej,

I uważam ten związek za zaszczyt niemały.

Wiesz sam, że on w majątki nie jest zbyt zasobny

I że...

Za nic w mych oczach stoi wzgląd podobny;

Dość mi na sercu jego w skarby tak bogatém;

A przy tym z ojcem przecie żyłem jak brat z bratem.

Pomów więc z żoną, by dla tego przedsięwzięcia

Nastroić ją i...

Dosyć, biorę go za zięcia.

Tak, lecz aby tym lepiej poprzeć twoje zdanie,

Nieźle będzie, gdy ona też się zgodzi na nie.

Chodźmy...

Żartujesz chyba? Na cóż się to zdało?

W swym i w żony imieniu sam skończę rzecz całą.

Ale...

Mnie wszystko zostaw i nie troszcz się o to.

Pójdę jej rzecz oznajmić z największą ochotą.

Ja spieszę do Henryki wybadać, co ona

O tym myśli, i wrócę...

Rzecz już załatwiona;

Idę się z żoną moją rozmówić w tej chwili.