SCENA SIÓDMA

Chryzal, Aryst, Henryka, Klitander.

KLITANDER

Jeśli pan mnie nie poprze, z kretesem przepadłem:

Małżonka pańska jawnie gardzi takim stadłem⁷⁴

I Trysotyna tylko pragnie dla Henryki.

Doprawdy, że to jakieś są szczególne bziki!

I cóż ona w nim widzi, w swoim Trysotynie?

To, że ma szczęście wiersze składać po łacinie,

To mu łask twej małżonki otwiera podwoje.

Dziś wieczorem chce jeszcze złączyć ich oboje.

Dziś wieczór?

Tak, dziś wieczór.

Ja rzecz trochę zmienię

I na złość jej dziś wieczór was z sobą pożenię.

Wezwała już rejenta dla spisania aktu.

Ja go zaś dla innego zawezwę kontraktu.

wskazując Henrykę

A siostra ma pouczyć panią tejże chwili,

Że chęciom matki próżno sprzeciwiać się sili.

A ja jej każę, aby z córki obowiązku

Bezzwłocznie się stroiła do innego związku.

Już ja im wnet pokażę, czy ktoś ma tu prawo,

Wbrew mej woli kierować domu mego sprawą!

Do Henryki

Tu czekaj: my obmyślim coś w tym przedsięwzięciu.

Proszę za mną, mój bracie, i ciebie, mój zięciu.

do Arysta

Starajcież się, by wytrwał w tym pięknym zamiarze.

Wszystko uczynię, co się potrzebnym okaże.