SCENA TRZYNASTA

Bartolo, Marcelina, Gąska; Figaro wraca, zacierając ręce

MARCELINA

Przeciw temu oto niegodziwcowi, panie sędzio.

bardzo wesoło do Marceliny

Może przeszkadzam? Hrabia przybędzie za momencik, panie radco.

Wi-idziałem już gdzieś tego chło-opca.

U szanownej małżonki pańskiej, w Sewilli, do jej usług, panie radco.

Kie-edyż to?

Nieco mniej niż rok przed urodzeniem szanownego młodszego pańskiego syna. Śliczny chłopak, dumny zeń jestem.

Tak, najła-adniejszy ze wszystkich. Powiadają, że ty tu coś bro-oisz?

Pan radca nadto łaskawy. Ledwie jest o czym mówić.

O-obietnica małżeństwa! Ha! ha! Biedny du-udek!

Panie radco...

Mówiłeś już z moim se-ekretarzem, poczciwym chłopcem?

Imć Łapowy, pisarz trybunału?

Tak; to jest, wła-aściwie, on jada z dwóch żło-obów.

Jada! Powiedzmy: żre! Och, tak, byłem u niego wedle ekstraktu, i dubeltowego ekstraktu, jak zresztą w zwyczaju.

Należy dopełnić fo-ormy.

Oczywiście, panie radco; o ile treść procesu należy do stron, wiadomo, że forma jest przywilejem trybunału.

Nie ta-aki głupi, jak mi się zrazu wy-ydawało. Dobrze więc, przy-yjacielu, skoro z ciebie taki łepak, bę-ędziemy mieli pieczę o twej sprawie.

Panie radco, zdaję się na pańską sprawiedliwość, mimo że jesteś sędzią.

Hę?... Tak, je-estem sędzią. Ale jeśliś winien, a nie pła-acisz?

W takim razie pan sędzia widzi, że to tak, jakbym nie był winien.

Bez wą-ątpienia. Hę? hę? Co on po-owiada?