SCENA SZÓSTA
Ciż sami plus Widmo. Kuzyn tak jest zajęty pisaniem, że nie widzi Widma.
WIDMO
podchodząc do stołu
Cóż to za rozkosz piekielna widzieć męża i kochanka w takiej doskonałej zgodzie. Tego nigdy nie miałam za życia.
Obaj mężczyźni zrywają się i patrzą na nią.
KOZDROŃ
A! A! A!
Opiera się o drzewo prawą ręką.
NIBEK
krzyczy
Spokój, bo cię zastrzelę jak psa! (wydobywa rewolwer i wytrząsa nim Kozdroniowi przed nosem) Ani słowa, bo zginiesz jak mucha!
Kozdroń nadludzkim wysiłkiem opanowuje się i stoi sztywno ze skrzywioną twarzą. Kuzyn spogląda na tę scenę spode łba i szybko pisze ostatnie zdanie. Do Widma.
No, Anastazjo. Może wypijesz z nami kawy, dobrej porannej kawy z bułką z masłem i miodem? A może sera? Przepyszny gliwuś udał się dziś Urszuli.
WIDMO
Dobrze, Dyapanazy. Wypiję z wami kawy.
Siada na miejscu dziewczynek sztywno i nieruchomo.
NIBEK
A może wódki? Dawno nie piliśmy naszej świątecznej rannej wódki. Pamiętasz? To świetnie nam zrobi.
WIDMO
Pamiętam. Przynieś wódki. Tej wiśniówki, którą robiłam sama na wiosnę.
NIBEK
Doskonale.
Biegnie pędem w stronę dworku w młodzieńczych podskokach.