SCENA II

Dziennikarz, Zosia

DZIENNIKARZ

Pani to taki kozaczek;

jak zesiądzie z konika, jest smutny.

A pan zawsze bałamutny.

To nie komplement, to czuję

i tego bynajmniej nie tłumię.

Dobrze, że przynajmniej pan umie

zmiarkować, kiedy uczucie,

a kiedy salonowa zabawka —

ale w tym razie...

To sprawka

pani wdzięku, pani jest bardzo miła,

pani tak główkę schyliła...

Prawda? Tak jakbym się dziwiła,

że mnie tyle honoru spotyka;

pan redaktor dużego dziennika

przypatruje się i oczy przymyka

na mnie, jako na obrazek.

A obrazek malowny, bez skazek,

farby świeże, naturalne,

rysunek ogromnie prawdziwy,

wszystko aż do ram idealne.

Widzę, znawca osobliwy.

I czemuż pani się gniewa?

Że pan jak Lohengrin²⁷ śpiewa

nade mną jak nad łabędziem,

że my dla siebie nie będziem,

i po cóż tyle śpiewności?

Oto tak, tak z rozlewności

towarzyskiej.