SCENA XII

Radczyni, Dziennikarz

RADCZYNI

Panowie macie tak wiele

absorbującej pracy — a Wesele

zwabiło pana.

Rad jestem

od głupstwa oderwać się chwilę.

Pańska praca: rzecz serio,

a pan takim przekreśla ją gestem,

tak ją wspomina niemile,

tę rzecz serio.

Rzeczy serio nie ma;

wszystko jest prowizoryczne:

przekonania, opinie, twierdzenia.

Jednak Prawda — ?

Nawet Prawdy cienia!

To tak zależy od człowieka:

ale gdy pan sam ucieka

z posterunku — —?

Pani, to akcyza⁴⁶³:

„Placówka”⁴⁶⁴ — imaginacja;

Danaid⁴⁶⁵ zbyteczne trudy.

— — A to pan bywa wiele — ?

Tak z nudy.

Człowiek się tak w młyn zamiele,

że bywam, i bywam wiele;

wist⁴⁶⁶, partyjka, kolacyjka,

bliscy, dalsi przyjaciele.

Z biegiem lat, z biegiem dni

ten umarł, tamtego brak;

człowiek sobie marzy, śni,

a z nudów przywdziewa frak —

przyjechałem na wesele

i choć mi niejedno wspak,

jakoś, jakoś dobrze mi.