SCENA II

Pokój w pałacu.

Książę Fryderyk, Panowie i Służba.

KSIĄŻĘ FRYDERYK

Jak to być może, by ich nikt nie widział?

To niepodobna albo na mym dworze

Muszą być zdrajcy, spisku uczestnicy.

Nikt jej nie widział, zapewniam cię, książę.

Dworskie jej damy widziały ją w łóżku,

Nad rankiem łóżko znalazły bez pani.

Parszywy błazen, z którego tak często

śmiałeś się, panie, zniknął także dzisiaj.

Hesperia, dama księżniczki, zeznaje,

Że podsłuchała, jak córka twa, książę,

I jej kuzynka z zapałem mówiły

O zapaśnika cnotach i przymiotach,

Co barczystego powalił Karola;

Zdaniem jej, młokos zbiegom towarzyszy,

Gdziekolwiek swoje obróciły kroki.

Posłać do brata, aresztować gacha;

Jeżeli zniknął, brata przyprowadzić,

On mi go znajdzie; zrobić to natychmiast,

Póty nie szczędzić zachodów i pracy,

Póki szalonych nie schwytamy zbiegów.

Wychodzą.