SCENA V

Przed domem Shylocka.

Shylock i Lancelot.

SHYLOCK

Na własne oczy zobaczysz różnicę

Między Shylockiem starym a Bassaniem. —

Hej, ho! Jessica! — Nie będziesz się spasał,

Jak w moim domu. — Czy słyszysz, Jessica? —

I spał, i chrapał, i darł piękną odzież. —

Jessica, śpiesz się!

LANCELOT

Hejże tam, Jessica!

SHYLOCK

A to co znowu? Kto wrzeszczeć ci kazał?

LANCELOT

Wasza wielebność miała zwyczaj ciągle łajać mnie za to, że nie mogłem nic zrobić bez rozkazu.

Wchodzi Jessica.

JESSICA

Wołasz mnie, ojcze? Co masz mi rozkazać?

SHYLOCK

Jessico, jestem na obiad proszony.

Weź moje klucze. Ale czemuż idę?

Z pochlebstwa proszą mnie, a nie z przyjaźni.

Lecz pójdę jednak, pójdę z nienawiści,

Rozrzutnych chrześcijan pójdę jeść fortunę.

Ty, moje dziecko, dobrze pilnuj domu.

Z niechęcią idę; dla mej spokojności

Jakieś tu groźne warzy się nieszczęście,

Bo mi się śniło o workach pieniędzy.

LANCELOT

Proszę cię, śpiesz się, mój panie, bo mojego pana niecierpliwi twoja nieobecność.

SHYLOCK

Jak mnie jego.

LANCELOT

Jest między nimi zmowa. Nie mówię, że zobaczysz maskaradę; jeśli zobaczysz jednak, to nie darmo puściła mi się krew z nosa, o szóstej rano, w ostatni Czarny Poniedziałek⁹⁰, co przypadł tego roku wtedy, kiedy cztery lata temu była Środa Popielcowa⁹¹ po południu.

SHYLOCK

Co? Maskarada? Słuchaj mnie, Jessico,

Drzwi mi zarygluj, a jeśli usłyszysz

Odgłos bębenków, piszczałek świstanie,

Pamiętaj, proszę, okna nie otwieraj

I na ulicę nie wychylaj głowy,

Aby szalonych chrześcijan, pośród gwaru,

Lakierowanym przyglądać się twarzom.

Zatkaj mi uszy domu, to jest okna,

Ażeby puste wariatów tych wrzaski

Skromnej komnaty ścian nie obrażały.

Nie mam ochoty ucztować dziś w mieście,

Nie mam, przysięgam na laskę Jakuba,

Lecz pójdę. Ruszaj i powiedz, że przyjdę.

LANCELOT

Pójdę i powiem. A ty, młoda panno,

Pomimo przestróg wychyl oknem głowę;

Chrześcijanina ujrzysz tam z wysoka,

Godnego pięknej Żydóweczki oka.

Wychodzi.

SHYLOCK

Co ci Hagary⁹² potomek ten szeptał?

JESSICA

Powiedział tylko: »Pani, bądź mi zdrowa!«

SHYLOCK

Dobre chłopczysko, tylko żarłok straszny,

Ciężki do pracy, a we dnie śpi więcej

Niż żbik wśród boru. Nie chcę w moim ulu

Trutni hodować, chętnie go też dałem

Rozpustnikowi, któremu, daj Panie,

Niech dopomoże do przemarnowania

Sum pożyczonych. Bądź zdrowa, Jessico;

Może być bardzo, że za chwilę wrócę.

Zrób, jak mówiłem: zamknij drzwi na rygiel,

Bo strzeżonego Pan Bóg, mówią, strzeże;

Mądry naukę i z przysłowia bierze.

Wychodzi.

JESSICA

Bądź zdrów! Jeżeli losy mnie nie zwiodą,

Ja tracę ojca, a ty córkę młodą.

Wychodzi.