SCENA VI

Ulica. Przed domem Shylocka.

Gracjano i Salerio w maskach.

GRACJANO

Oto jest okap, pod którym Lorenzo

Zejść miał się z nami.

SALERIO

Już przeszła godzina.

GRACJANO

Bardzo się dziwię, że go jeszcze nie ma.

Kochanek zwykle przed zegarem bieży⁹³.

SALERIO

Dziewięćkroć chyżej⁹⁴ Wenery⁹⁵ gołębie

Lecą zatwierdzać nowych uczuć węzły

Niźli dochować raz już danej wiary.

GRACJANO

Tak zawsze będzie. Któż wstaje od uczty

Z tym apetytem, z którym zasiadł do niej?

Gdzie rumak, który z równym będzie ogniem

Wracał po drodze, którą raz przemierzył?

Każdy z nas ziemi tej wszystkich piękności

Pragnie goręcej, niżeli używa.

Jak młody panicz lub jak marnotrawnik

Wypływa z portu okręt strojny w flagi,

Gnany zalotnych wiatrów uściskami;

Ale powraca jak syn marnotrawny,

Z podartym żaglem, z piersią skołataną,

Obdarty z bander przez swych zalotników.

Wchodzi Lorenzo.

Otóż Lorenzo. Później więcej o tym.

LORENZO

Ach, przyjaciele, przebaczcie spóźnienie;

Nie mnie, lecz moje wińcie interesy.

Kiedy kraść żony kolej na was przyjdzie,

Jestem gotowy równie długo czekać.

Tu Żyd, mój ojciec, mieszka. Hej! Czy słyszysz?

JESSICA

w oknie, ubrana po męsku

Kto tam? Odpowiedz dla mojej pewności,

Choć przysiąc mogę, że głos ten znam dobrze.

LORENZO

Lorenzo, twoja miłość.

JESSICA

O tak, Lorenzo! O tak, miłość moja!

Bo kogóż więcej kocham? A oprócz ciebie

Któż wie, Lorenzo, czyli⁹⁶ jestem twoja?

LORENZO

Niebo i twoje myśli są świadkami,

Że jesteś moja.

JESSICA

Lorenzo, co prędzej

Weź tę szkatułkę; warta bacznej straży.

Dziękuję nocy, że mnie nikt nie widzi,

Bo sama własnej przemiany się wstydzę.

Lecz miłość ślepa; młodzi kochankowie

Nie mogą widzieć własnych pięknych szaleństw,

A gdyby mogli, sam nawet Kupido⁹⁷,

Widząc mnie chłopcem, płonąłby ze wstydu.

LORENZO

Śpiesz się, bo musisz moją nieść pochodnię.

JESSICA

Jak to, czy własnej hańbie mam przyświecać?

I tak już dosyć jest hańba ta jasna.

Służbę jawności polecasz mi, drogi,

A mnie potrzeba cienia i ukrycia.

LORENZO

Dosyć cię kryje twoja piękna odzież

Młodego chłopca. Lecz się śpiesz, kochana,

Bo noc ucieka, a na nas Bassanio

Od dawna czeka w przyjaciół swych kole.

JESSICA

Idę drzwi zamknąć, więcej dukatami

Palce ozłocić i za chwilę wrócę.

Znika.

GRACJANO

Na honor, co za wierna z niej niewierna!

LORENZO

Niech zginę, jeśli nie kocham jej z duszy;

Bo jest roztropna, ile sądzić mogę,

Bo piękna, jeśli oczy me nie kłamią,

I wierna, czego dowody mi dała;

A jak roztropna i piękna, i wierna

W mym wiernym sercu władać będzie wiecznie.

Wchodzi Jessica.

Jesteś gotowa? Podwójmy więc kroki,

Bo maskarada nie cierpi już zwłoki.

Wychodzi z Jessicą i Saleriem. Wchodzi Antonio.

ANTONIO

Kto tam?

GRACJANO

Antonio? Czy też głos mnie zwodzi?

ANTONIO

Wstydźcie się, wstydźcie! Gdzie reszta przyjaciół?

Już po dziewiątej; was tylko brakuje.

Nic z maskarady. Wiatr pomyślny wieje,

Bassanio siada na okręt za chwilę:

Dwudziestu posłów wypchnąłem za wami.

GRACJANO

Nie ja się smucę, że płyniem tak nagle;

Już rozwinięte chciałbym widzieć żagle.

Wychodzą.