SCENA TRZECIA
Inny pokój w domu Leonata.
Don Juan, Konrad.
KONRAD
Przez Boga żywego, panie mój, co ci się stało? Skąd ten smutek niezmierzony?
DON JUAN
Jak przyczyna jego nie ma granic, tak smutek ten nie ma końca.
KONRAD
Wypadałoby jednak słuchać rozumu.
DON JUAN
A gdy go wysłucham, co na tym zyskam?
KONRAD
Jeśli nie bezpośrednie lekarstwo, to przynajmniej spokojną cierpliwość.
DON JUAN
Dziwi mnie, że ty, pod Saturnem, jak sam powiadasz, zrodzony33, chcesz moralne lekarstwo na śmiertelną zapisywać chorobę. Nie mogę utaić, kim jestem: muszę być smutny, gdy mam do tego powody, i na niczyje nie uśmiechać się żarty; jeść, gdy jestem głodny, i na niczyje nie czekać pozwolenie; spać, gdy mnie sen morzy, i nie troszczyć się o niczyje sprawy; śmiać się, gdy jestem wesoły, i niczyim przywidzeniom nie schlebiać.
KONRAD
Zgoda, ale nie powinieneś puszczać cugli wszystkim swoim urojeniom, dopóki nie będziesz samowładnym panem swojej woli. W ostatnich czasach powstałeś przeciw bratu, który dopiero co przyjął cię do łaski; trudno, żebyś w nią korzeń silnie zapuścił, jeśli sam sobie nie dasz potrzebnej na to pogody: stosujmy porę do naszego żniwa.
DON JUAN
Wolałbym być cierniem w płocie niż różą w jego łasce. Lepiej krwi mojej przystoi być od wszystkich wzgardzonym niż miną układną miłość bliźniego wykradać; bo jeśli tym sposobem nie zarobię na imię uczciwego pochlebcy, to przynajmniej nikt nie zaprzeczy, że jestem szczerym hultajem. Ufają mi, póki noszę kaganiec; puszczają mnie wolno, póki mam postronek na nogach; ja też z mojej strony postanowiłem nie śpiewać w klatce. Kąsałbym, gdybym mógł otworzyć szczęki, gdybym miał wolność, robiłbym, co mi się podoba; tymczasem zostaw mnie, jak jestem, nie próbuj daremno zmienić mojej natury.
KONRAD
A czy nie mógłbyś, panie, użyć korzystnie swojego nieukontentowania?
DON JUAN
Używam go, jak mogę, bo jego tylko samego używam. Lecz ktoś nadchodzi.
Wchodzi Borachio.
Co tam nowego, Borachio?
BORACHIO
Przychodzę z wielkiej uczty na zamku. Leonato księciu, twojemu bratu, królewskie wyprawia tam przyjęcie. Mogę też, panie, dać ci wiadomość o zamierzonym małżeństwie.
DON JUAN
Czy zda się na grunt, na którym można by wybudować jaką psotę? Kto jest ten szaleniec, co się z kłopotem zaręcza?
BORACHIO
Kto? Mój książę, twojego brata prawa ręka.
DON JUAN
Co mówisz? Nieoszacowany Klaudio?
BORACHIO
On właśnie.
DON JUAN
Doskonały kawaler! A na kogo to, na kogo strzelił okiem?
BORACHIO
Naturalnie na Hero, córkę i dziedziczkę Leonata.
DON JUAN
Nie lada marcówka34! Jakżeś się o tym dowiedział?
BORACHIO
Paliłem kadzidło w zatęchłej komnacie, aż tu mi wchodzą książę i Klaudio, ręka pod rękę, w poważnej rozmowie. Wkradłem się za obicie i słyszałem, jak między nimi stanęło, że książę będzie się starał o Hero jakby dla siebie, a skoro otrzyma przyrzeczenie, odstąpi ją hrabi Klaudio.
DON JUAN
Idźmy tam, idźmy. Może i znajdzie się tam jaka strawa dla mojej złości. Cała sława mojego upadku należy się temu młodemu dorobkiewiczowi; byle mi się w czymkolwiek pokrzyżować plany jego udało, będzie to dla mnie błogosławieństwem. Czy mi dopomożecie? Czy mogę na was rachować?
KONRAD
Na śmierć i życie, mości książę.
DON JUAN
Idźmy na wielką ich ucztę; radość ich tym większa, że jestem pobity. Ach, gdyby ich kucharz moje miał myśli! Idźmy zobaczyć, co się da zrobić.
BORACHIO
Jesteśmy na twoje rozkazy, mości książę.
Wychodzą.